Söz Tanrıdan sonradır. Ancaq Tanrını da tanıdan Sözdür. Ona görə Sözü Tanrı ilə cərgələşdirmək yox, vəhdətdə götürmək gərəkdir. Tanrı ilə vəhdətdə olan Söz hansı könüldə nəğmə qoşursa, o könül yiyəsi mürşidə çevrilir: Dərdi tanıyan, bəsləyən, sevən bir mürşidə; Dərddən ümid yaradan, ümidi könüllərə yazan bir mürşidə. Könül əhlinin dünyası dərd özüllü dünyadır, ona görə də […]
Bəzən üzdəki şairlər, genel olaraq qələm adamları (yazıçılar) yazdıqlarını Allahdan gələn ilham, Allahdan gələn söz kimi dilə gətirirlər. Onlar bunu təvazökarlıq edirmişlər kimi deyirlər. Yəni “mən kiməm, yazdıqlarım Allahın hünəridir”. Əslində bu deyilişdə gizli bir eqoizm var. Yəni “mən Allaha yaxın adamam, seçilmişlərdənəm”. Bu hal Məhəmməddən gəlir. Üzdə özünü təvazökar göstərir: “mən Allahın quluyam, nəyim […]
Həyat – maddinin, cismaninin ruhaniləşməsidir.Buna görə də o, əşyavariliyə və vəhşivariliyə ziddir.Əşyavarilikdə insan maddiyyat səviyyəsinə enir.Vəhşivarilikdə o, heyvanat səviyyəsinə enir.Hər ikisində yaşayış ruhanilikdən məhrum olur.Əşyavarilikdə insan cansızlaşır, əşyalaşır, özünə sahib olmur, özündən kənardakından, özünə yaddan asılı olur, şəraitin, cəmiyyətin alətinə çevrilir, istənilən şəklə salınır, oynadılır, özümsüzləşdirilir, yaşamadan öldürülür, düşüncələrində, duyğularında, hərəkətlərində zəruriyyət, labüdlük adlanan məhdudiyyətə […]
