Bu günlərdə Lev Tolstoyun “Bugünümüzdəki köləlik” kitabını oxuyub qurtardım. Çox bəhrələndim, çox düşündüm. Öncələr də yazdığım kimi, Tolstoy İnsanlığa sevgini anladan məktəbdir. Ancaq bu məktəb yetərincə öyrənilib dərk olunmayıb. Bizə görə Tolstoyu bədii yaradıcılıq açısından dərk eləmək alınmaz. Çünkü onun həyata baxışı daha çox ruhaniyyatçılıq yönündədir. Ruhaniyyatçılıqda da özünəxas yanaşma ölçüsü var. Bu özünəxaslıq nədən […]
Ocaq Günsırası ilə 6 Köçəri Ayı, 42-ci ildə (fevral, 2020) Asif Atanın Mütləqə İnam Ocağı Qutsal “Ailə Günü” Mərasimini həyata keçirdi. Ocaq quralları yerinə yetirildikdən sonra Ocaq Yükümlüsü Soylu Atalı Ataya səcdə ilə sözünə başladı: Qutsal Günümüzə başlayırıq. Qutsal Ailə Günü mərasimini keçiririk. Mərasimdə söz deməzdən öncə Ataya səcdə qılıram, Bayrağımızı öpürəm. Ölənlərimizin adını anırıq, […]
Bu gün bu sualı özümə verdiyimdə sanki iki dünya canlanır xəyalımda. Harada idim? Qarısıq, suallarla dolu, aydınlaşdıra bilmədiyim bir qaranlığın içində Özümü tanımadan,Yolumu və nə üçün yaşadığımı bilmədən yaşadığım bir dünya. Hansı ki o dünyada rolumun nədən ibarət olduğu belə mənə aydın deyildi. Hara gəldim? Özümü öyrənməyə başladığım, Yolumu bildiyim,bu dünyadakı rolumun nədən ibarət olduğunu […]
Ocaq Günsırası ilə 27 Sərt Ayı, 41-ci ildə (dekabr, 2019) Asif Atanın Mütləqə İnam Ocağı Qutsal “Ruhani Səfər Günü” Mərasimini keçirdi. Ocaq Quralları yerinə yetirildikdən sonra Ocaq Yükümlüsü Soylu Atalı Ataya Səcdə ilə sözünə başladı: Ocağımızın Səfər Günü olayı ilə bağlı (fakt olaraq) bir neçə söz deyim. Biz həmişə çıxış edirik, söz deyirik, Ocağın arxivi […]
Hər zaman özümə verdiyim bir sual vardı. Xoşbəxtlik nədir? Çoxları “xoşbəxtlik bir andır” deyir. Bəziləri maddi yaşamın yaxşılıgında, bəziləri əldə etdikləri uğurlarla yüksəlməkdə, bəziləri bir körpə gülüşündə, təbiət gözəlliyində, yaşadığımız bir anlıq fərəh hissində görür xoşbəxtliyi. Bu deyilənlərin önəmli olduğunu danmıram, ancaq mənə görə xoşbəxtlik bir an içində yaşanıb bitəcək bir yaşantı ola bilməz… Ölüm […]
Tanrıçılıq – Türkün Təbiətlə doğmalığından, birliyindən yaranan inancdır. Türk Tanrıçılığı dünya üçün müqəddəs bir nizam idi. Təbiət sevilirdi, bəslənirdi, qorunurdu. “Tanrı türkün həm balası idi, həm babası”(Asif Ata). Balasını əzizləyirdi, babasına arxalanırdı türk. Türk təbiət sevgisindən, Tanrı səsindən saz yaratmışdı. Sazı sinəsinə sıxanda Tanrının səsini eşidirdi – duyğuları təmizlənirdi, ürəyi saflaşırdı. Təbiəti saflıq ahəngi qoruyurdu.
